خودبيمارپنداری

خود بيمارپنداری به معنای دل مشغولی توأم با ترس درباره ابتلا به يک بيماری يا فکر ابتلا به يک بيماری بر اساس اشتباه در تفسير بعضی از نشانه‌های بدنی است. در اين حالت فرد مشکلات عادی در بدن مانند سرفه موقت، آزردگيهای سطحی پوست يا عرق کردن را به منزله يک بيماری وخيم تفسير می‌کنند و هميشه به دنبال کمک، از پزشکي به پزشک ديگر مراجعه می‌کنند.

خودبيمارپنداری در کودکان بر اساس شکايات از عملکرد بد جسمانی، نگرانی در مورد سلامتی خود، اضطراب از بيمار شدن در آينده، خستگی مبهم که مانع کار يا حتی بازی می‌شود يا دردها و ناراحتيهايی در اعضای مختلف، سر درد، اختلال‌های ديداری، پا درد، حالت تهوع و غيره بروز می کند. بنابراين خودبيمارپنداری فقط يک ترس در زمينه ابتلا به يک بيماری جدی و يا فکر ابتلا به آن بر اساس تفسير اشتباه‌ از يک يا چند علامت يا نشانه عادی در بدن است.

* همه پژوهشگران درباره نقشی که والدين در اين ميان ايفا می‌کنند اتفاق نظر دارند.

* به نظر می‌رسد 53 درصد کودکان مبتلا به اين اختلال، والدينی مبتلا به خود بيمار پنداری دارند.

* گروهی از مادران از مواظبت فرزندانشان لذت می‌برند و بدين‌ ترتيب اين نوع از تفکرات و ترسهای کودکان به صورت بخش اصلی رابطه با مادر در می‌آيد.

* جلب توجه کودک برای پذيرش بيشتر از جانب والدين

*  پناه بردن به بيماری برای فرار از موقعيتهای تهديد کننده و مسئوليتها

* شکايت های خودبيمارپندارانه مانند تهوع، سر درد، دل درد در خلال اختلاف های حاد والدين افزايش می‌يابد.

ميزان بهبود يا تشديد بيماری در کودکان بستگی به منافع به دست آمده از آن و واکنشهای خانواده به اين بيماری دارد. در صورت ادامه چنين وضعيتی، بايد مشکل با يک روان‌شناس در ميان گذاشته شود تا عوامل ايجاد و تشديد خودبيمار پنداری در کودک شناخته و جهت رفع آنها اقدام فوری به عمل آيد.

تهيه و تنظيم مطلب: دكتر انوشه امين زاده

مشاور مركز پايش رشد و تحول آفتاب

 

 

لیست نظرات

نام شما:   
آدرس ایمیل:  
نظر شما: 
 
تاکنون نظری برای این مقاله ثبت نشده است
 
سوال از مشاور
نام و نام خانوادگی شما:  
نشانی الکترونیک:   
متن خود را وارد کنید:
 
آمار و ارقام
مقالات: 183
کاربران: 527
کل بازدیدها:285859

به جدید ترین عضو سایت Shabnam خوش آمد میگوییم.